Όταν ένα παιδί ή ένας ενήλικας αρρωσταίνει συχνά, είναι φυσικό να αναρωτιέται αν «το ανοσοποιητικό του είναι πεσμένο». Η συχνότητα των λοιμώξεων, όμως, δεν δίνει από μόνη της την απάντηση. Σημασία έχουν το είδος τους, η βαρύτητα, η διάρκειά τους και ο τρόπος με τον οποίο υποχωρούν.
Μερικές επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις σχετίζονται με τις συνθήκες έκθεσης σε ιούς και μικρόβια. Σε άλλες περιπτώσεις, το ιστορικό δείχνει ότι χρειάζεται πιο οργανωμένη διερεύνηση, όχι απαραίτητα επειδή υπάρχει ανοσοανεπάρκεια.
Πότε οι συχνές λοιμώξεις μπορεί να είναι αναμενόμενες
Τα μικρά παιδιά, ιδιαίτερα όταν ξεκινούν παιδικό σταθμό ή σχολείο, έρχονται σε επαφή με πολλούς νέους ιούς. Μπορεί έτσι να παρουσιάζουν αλλεπάλληλα επεισόδια καταρροής, βήχα και πυρετού, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουν κάποια διαταραχή του ανοσοποιητικού.
Και στους ενήλικες, η εργασία σε χώρους με πολύ κόσμο, η επαφή με μικρά παιδιά ή άλλες συχνές εκθέσεις μπορεί να αυξάνουν τα επεισόδια αναπνευστικών λοιμώξεων. Η ηλικία, η εποχή και τα προβλήματα υγείας που προϋπήρχαν πρέπει επίσης να συνεκτιμώνται.
Το ερώτημα δεν είναι απλώς «πόσες φορές αρρώστησα». Είναι αν τα επεισόδια έχουν την αναμενόμενη πορεία, αν ο ασθενής αναρρώνει πλήρως και αν στο μεσοδιάστημα παραμένει καλά.
Ποια χαρακτηριστικά χρειάζονται μεγαλύτερη προσοχή
Μια λοίμωξη που είναι ασυνήθιστα σοβαρή, επιμένει παρά την κατάλληλη θεραπεία ή υποτροπιάζει σε μικρό χρονικό διάστημα χρειάζεται διαφορετική εκτίμηση από ένα συνηθισμένο κρυολόγημα. Το ίδιο ισχύει όταν απαιτούνται επανειλημμένες νοσηλείες ή ενδοφλέβια αντιβιοτικά.
Επαναλαμβανόμενες πνευμονίες, σοβαρές λοιμώξεις αυτιών ή παραρρινίων κόλπων, ασυνήθιστα μικρόβια ή λοιμώξεις σε περισσότερα συστήματα του οργανισμού μπορεί να οδηγήσουν τον γιατρό σε πιο εξειδικευμένο έλεγχο.
Στα παιδιά έχει σημασία και η ανάπτυξη: αν υπάρχει ανεπαρκής πρόσληψη βάρους ή σημαντική καθυστέρηση ανάπτυξης μαζί με δύσκολες λοιμώξεις, η εικόνα χρειάζεται διερεύνηση. Σημαντικό είναι επίσης ένα οικογενειακό ιστορικό επιβεβαιωμένης ανοσολογικής διαταραχής.
Κανένα μεμονωμένο σύμπτωμα δεν αρκεί για να τεθεί διάγνωση ανοσοανεπάρκειας. Ο συνδυασμός όμως των χαρακτηριστικών μπορεί να βοηθήσει τον ειδικό να αποφασίσει πότε ο έλεγχος έχει πραγματική αξία.
Όταν δεν πρόκειται κάθε φορά για νέα λοίμωξη
Ο επίμονος βήχας, το μπούκωμα και η καταρροή δεν οφείλονται πάντα σε συνεχόμενες λοιμώξεις. Η αλλεργική ρινίτιδα μπορεί να προκαλεί συμπτώματα που μοιάζουν με παρατεταμένο κρυολόγημα, ενώ το άσθμα μπορεί να εκδηλώνεται με επαναλαμβανόμενο βήχα ή δυσκολία στην αναπνοή.
Υπάρχουν επίσης ανατομικοί, τοπικοί ή άλλοι παράγοντες που ευνοούν την επανάληψη συμπτωμάτων και λοιμώξεων σε συγκεκριμένη περιοχή. Η αντιμετώπιση τότε πρέπει να στοχεύει στο πραγματικό πρόβλημα και όχι να περιορίζεται στην επανάληψη της ίδιας αγωγής.
Ορισμένες θεραπείες και χρόνιες παθήσεις μπορεί να επηρεάζουν την άμυνα του οργανισμού. Για αυτό χρειάζεται να αναφέρονται όλα τα φάρμακα, οι προηγούμενες διαγνώσεις και το ιστορικό νοσηλειών.
Πώς οργανώνεται η διερεύνηση
Ένα σύντομο ημερολόγιο λοιμώξεων είναι συχνά ιδιαίτερα χρήσιμο. Σημειώστε τη διάγνωση, τη διάρκεια, αν υπήρξε πυρετός, ποια θεραπεία δόθηκε και αν χρειάστηκε νοσηλεία. Κρατήστε επίσης αποτελέσματα καλλιεργειών, απεικονιστικών ή αιματολογικών εξετάσεων, εφόσον υπάρχουν.
Η αρχική κλινική εκτίμηση βοηθά να αποφασιστεί αν χρειάζονται εξετάσεις, όπως γενική αίματος ή μέτρηση ανοσοσφαιρινών. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να απαιτείται πιο ειδικός έλεγχος της ανοσολογικής λειτουργίας. Δεν υπάρχει μία γενική εξέταση που να απαντά σε κάθε πιθανή αιτία.
Η διερεύνηση έχει στόχο να ξεχωρίσει τα αναμενόμενα επεισόδια από εκείνα που αξίζουν μεγαλύτερη προσοχή, χωρίς περιττές εξετάσεις ή βιαστικά συμπεράσματα. Αν ένα τρέχον επεισόδιο συνοδεύεται από σημαντική δύσπνοια ή έντονη γενική επιδείνωση, προέχει η άμεση ιατρική αντιμετώπιση και όχι ο προγραμματισμένος έλεγχος.
Το περιεχόμενο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά την προσωπική ιατρική αξιολόγηση.






